Ailenin veremediği ve eksik bıraktığı terbiyeyi ne okul ne de toplum verebilir….

Oyun çocuğun en ciddi işidir. Oyun aslında zaman öldürme değil, bir öğrenme vasıtasıdır. Çocuk oyunlarını izleyin; ne kadar ciddi olduklarını görün…

Unutmayın; Çocuklar bebeklik anılarını unutsalar bile hayatları boyunca onun etkisinde kalırlar…

Çocuklar en çok doktor konusunda söylenen yalanları affetmezler. kendilerini doktora götürürken ; hiç acımayacak. hiç bir şey olmayacak denir, halbuki doktor iğne yapmak zorunda kalabilir . dişçi ise diş çekmek, canı yanan çocuk anneye ve babaya olan güvenini kaybedebilir…

Çocuklarımıza baskı ile özür diletmeye çalışmayalım. Pısırık ve silik olurlar. Görünüşte herkes için kibar ve söz dinleyen uslu çocuktur; ama gerçekte içine kapanık cesaretini kaybetmiş, kendisini bulamamış, geleceğe güvenle bakamayan anne babasının gölgesinde yaşayan bir çocuk olurlar…

Çocukların ruhlarını ince ve hassas duygularla doldurmak istiyorsanız; onlara acımayı ve zayıfları korumayı öğretiniz.. Tabiat ve hayvan sevgisi aşılayınız.. Çiçekleri, böcekleri, kuşları seyrettiriniz..

Aşırı ilgisizlik kadar fazla ilgide zararlıdır.. Her şeyin dozunu yakalamak zorundasınız..

Çocuk, kendisine bir yetişkin gibi davranıldığını ne kadar erken hissederse, kendisi de bir yetişkin gibi davranmayı o derece erken başarabilecektir..

Eğitim-Öğretim sezonu başladığında öğrenci velileri çocuklarıyla beraber okulumuza geliyor ve hocam “eti de kemiği de senin” deyip çocukları bize teslim ediyor. Ve, artık biz çok ısrarla çağırmadıktan sonra pek okula uğramıyorlar. Bir çocuğun yetiştirilmesi konusunda velilerin işi çocuğun bize teslim edilmesi ile, bu kadarla bitiyor mu acaba?

İnsanlar yeni bir şeyi öğrenirken genellikle kendilerine bir model seçerek onu taklit ederler ve bu tip öğrenme çocuklarca belki de en önemli öğrenme biçimidir. Kitap okuyan bir ailenin çocukları kitap okumuyorsa bu duruma şaşırıp nedenlerini araştırmada haklı olunabilir. Fakat büyüklerin kitap okumadığı bir evde çocuğ…un kitap okumamasından yakınmanın ne kadar haklı olup olmadığını takdirlerinize havale ediyorum.

Evet, kısaca, normal akli ve ruhi melekelere sahip bir çocuğun yetiştirilmesindeki tüm sorumluluk çevreden, okuldan önce anne-babaya aittir dersek herhalde mübalağa etmiş olmayız. Çünkü bütün psikologlar insanın karakterinin 7 yaşına kadar büyük ölçüde biçimlendiğini ifade ederler. Oysa bizler çocuklarımızı 7 yaşında o…kula başlatıyoruz. Okul öncesi eğitime gereken önemi vermiyoruz..

Size çok garip gelecektir ama yapılan incelemeler anne ve babanın çocuklarına ancak giyinme, soyunma, arabaya binme gibi ancak gerektiği durumlarda yardım ederken dokunduklarını ortaya çıkarmıştır. Burada kastettiğimiz yalnızca çocuğu kucaklamak ve öpmek değildir. Omzuna dokunmak, sırtını sıvazlamak saçlarını okşamak, …gibi çok basit ama çocuğu duygusal yönden besleyen davranışlardan bahsediyoruz.

Öncelikle şunu belirtelim ki; anne babalar emir, azar ve bağırma gibi amirane teknikleri ne kadar çok kullanırlarsa, çocukları üzerinde o oranda daha az etkili olurlar.. Tatlı dil çocuğumuzun üzerinde mutlaka etkili olacaktır.. Tabii ki bu çocuğunuzun mantıksız kaprislerine ve isteklerine boyun eğmek demek değildir..

Anne babalara büyük bir sevginin ve şefkatin icabı gibi görünse de, şımartıcı bir terbiye yanlış bir terbiyedir. Bu yanlışlığa düşmemelerini bütün anne-babalara tavsiye edelim.. Anne çocuğun isteklerine ne kadar fazla boyun eğerse çocuk o kadar şeyi kabul ettirmeye çalışır. Şımarık çocuklar, isteklerinin yerine getiril…mesi için çevrelerini türlü yollarla baskı altına alan ve isteklerinin sınırı olmayan çocuklardır..

Kullanılan pedagoji metotları ne kadar mükemmel olursa olsun bu metotların iyi sonuç verebilmesi her şeyden önce anne-baba ile öğretmen arasında sıkı bir işbirliği yapılmasına bağlıdır…

Çocuğunun durumu için gelen her aile daha biz bir yorum yapmadan çocuklarının çok zeki olduğundan, fakat çalışmadığından bahsediyor. Uzun yıllar öğretmenlik yapmış bir velimiz; Hocam ben çocuğumu biliyorum benim çocuğum orta derecede bir çocuk dedi. Hocam eğitimci olduğunuz için daha realist yaklaşıyorsunuz herkes önce… çocuğunun zeki olduğunu anlatıyor dedim. Onlar işi bilmediklerinden öyle söylüyorlar dedi.

ÖLÜM
Necip Fazıl, ölüm korkusu ile ilgili bir soru soran Seyyid Ahmed Arvasi’ye şöyle der:

“Ben de ölümden korkarım. Şiirlerimi okuyorsunuz. Ölüm, çetin bir geçit… Onun ötesinde ya ebedî bir saadet veya ebedî bir mahkumiyet var… Bizim gibilere bu kapının önünde tiril tiril titremek düşer. Kendini üzme, bu korku, ümit ile birlikte olunca güzeldir.”

TÜRKÇE SORARDIN
Üstada bir konferans sırasında bir genç sorar:
-Osmanlı emperyalist değil miydi?
Cevap dikkate şayandır:
-Evladım eğer Osmanlı emperyalist olsaydı şu anda bu soruyu fransızca değil türkçe sorardın.

NASİPSİZ AHMAK
Birgün büyük şair Necip Fazıl Kısakürek kendisine: İslamiyet denince burnuma ayak kokusu gelir!..”diyen ihtiyar gazeteciye;
”Senin o burnuna gelen, İslamiyetin değil; kendi ciğerinin pis kokusudur. Sen bir mücerredi, bir müşahhastan ayıramayan ahmaksın!…” der..

HAYVAN TEKMESİ
Necip Fazıl yolda yürürken birisi ayağına çarpar ve yoluna devam eder. Necip Fazıl’ın karşılık vermediğini gören arkadaşları sebebini sorarlar. Üstadın cevabı hazırdır:
“Sizi bir hayvan tekmelemiş olsa ne yapabilirdiniz?”

LÜKS GEMİ VE TUVALET
Bir gün büyük şair Necip Fazıl Kısakürek’e sahilde rastlayan bir hayranı;
”Üstad, senin bütün mücadelelerin güzel, hizmetlerin eşsiz ama şu ……. tarafın olmasa diye tenkit eder.. Bunun üzerine Necip Fazıl tebessüm ederek:
”şu boğaz’dan geçen lüks ve güzel gemiyi görüyor musun? Bak ne kadar lüks ve konforlu değil mi? İşte böylesine lüks geminin tuvaleti de vardır.” der…

MİKROP
Bir gün bir doktor bana dedi ki:
—Yahu Necip Fazıl Bay! (Pastör)ün mikrobu keşfettiği bir asırda insan nasıl dine inanır, Allah’a inanır?
Hiç telâşa lüzum yok… Ona şu cevabı verdim:
—Siz ne kadar sahte adamlarsınız! Senedini getirdiğiniz adamın o senedi, hangi büyük itibarî senettir? Hangi noktaya dayandığını bilmez ve ona göre iddia edersiniz! Pastör diyor ki: Bütün dünya Allah’ı inkâr etse bir mikrobun hayatı O’nu bana ispata kâfidir.

YÜZDE ELLİ
Necip Fazıl, mahkemede sinirlenmiş. Hâkime:
- Burada bulunanların yüzde ellisi eşektir, demiş. Hâkim, sözünü geri almasını istemiş. Şair buna yanaşmamış. Ancak hâkim diretmiş. İşin kötüye varacağını anlayan Necip Fazıl:
- Peki hâkim bey, demiş, sözümü geri alıyorum. Burada bulunanların yüzde ellisi eşek değildir.

Coşkun alkışların sustuğu yerde

Sorma kimselere, sorma o nerde?

Beni tebessümle yâd et isterim

****

Belki geç kalırım varamam sana

Belki utanırım uğramam sana

Sevip sevmediğini soramam sana

Beni tebessümle yâd et isterim

****

Zamana yenilir solar resimler

Gönül sayfasından kopar isimler

Boş ver ardımdan ne derse desinler

Beni tebessümle yâd et isterim..

Eksiltme dilinden, tatlı sözünü,

Muhabbetten mahrum, koma özünü,

Gülmeye alıştır, asma yüzünü,

Dostluğu istersen, tebessüm yeter

….

Tebessüm sadaka, diyor Sultanım.

Yoluna kurbandır, bu tatlı canım,

Allaha sevgili bir kul olalım,

Hakka dost olmaya, tebessüm yeter..

Çünkü kültürlerin, yaşam felsefesinin böyle yerlerde gizli olduğuna
inanıyordu. Gözleri birden mezartaşlarının üzerindeki rakamlara takıldı.
Mezartaşlarında 5, 867, 900, 20003, 4979, 7, 421 örneği,

birbiriyle hiç de bağlantısı olmayan rakamlar vardi. Uzun uzun düşündü,
fakat bu rakamların anlamını çözemedi. Köyün en bilge kişisine gitti, ona
sordu:

“Nedir bu rakamlar Tanrı aşkına?” dedi. “Bu rakamların gösterdikleri ay
mıdır, yıl mıdır, saat midir?”

Bilge kişi gülümseyerek yanıtladı:

“Bizler bebeklerimiz doğdugu zaman, bellerine bir ip bağlarız” dedi.

“Yaşamı boyunca her güldüğü an, o ipe bir düğüm atarız. Öldükten sonra ise,
bellerindeki düğümleri sayar, düğümün sayısını mezartaşına yazarız.”

Bilge kişi, karşısındaki keşişin birşey anlamadığını görünce açıklamasını
sürdürdü:

“Böylece onun, ne kadar ‘yaşamış’ olduğunu anlarız.”

Çoğumuz öyle hayatlar tüketiyoruz ki, günlük akışın altında ezilmiş, kendimizi ona teslim etmiş durumdayız. Adeta biz zamanı değil,
zaman bizi yönetiyor.

Şunu kabul etmeliyiz. Yaşamın her günü güllük gülistanlık geçmeyecek. Başımıza iyi şeyler de gelecek, kötü olarak algıladığımız şeyler de… Geçmişe dönüp hayıflanmak, pişmanlık duymak ya da tamamıyla geleceğe endekslenip planlar arasında boğulmak elimizden bugünün gücünü alıp gider. Bizim en büyük sorunumuz, anlardaki mutluluğu ıskalamak. Hayat öyle güzel ki, anın güzelliğini, günün getirdiklerini hissetmeyi bilen bir insanın mutsuz olacağına inanmıyorum.

İnsanın başına neler gelir hayatta! Ne sıkıntılar çeker; ne acılara, kederlere katlanır; kazalara, ölümlere, yoksulluğun getirdiği sıkıntılara boyun eğer. İhanete, iftiraya uğrar; hastalık, aldatmak-aldatılmak, gülmek-ağlamak, sevinmek-üzülmek, ayıplamak-ayıplanmak, dışlamak-küçük düşürülmek arasında gider gelir. Bunların hepsi biz insanlar içindir. Yalnızca insanın tecrübe edebileceği ve tecrübe ettiklerinden öğrenebileceği hallerdir bunlar. Acı çektiğinde için için ağlamayı da, mutlu olduğunda doyasıya gülmeyi de bir tek insan başarabilir.

Ağlamak olmasa gülmekten nasıl keyif alırdık? Hastalık olmasa sağlıklı olduğumuzda şükretmek hangimizin aklına gelirdi? Fakirlik olmasa zenginlik anında israftan kaçınmayı akıl edebilir miydik? Bu yüzden başımıza bir kötülük ya da zarar geldiğinde isyan edip hayata küsmek, kendimizi yıpratmak yerine bu olaylardan bir şeyler öğrenmeye çalışmak ve hayata pozitif bakmak gerekir. En kötü durumda olan bir insanın bile yaşamdan zevk alacağı bir nokta vardır. Önemli olan, yaşamda gizlenen ve keşfedilmeyi bekleyen bu noktaları bulmaktır.

Tüm dertlere ve sıkıntılara rağmen bu güzel hayat yaşanmaya değer. Allah’ın bize bahşettiği o sonsuz güzellik ve nimetlerin yanında sıkıntılar ve dertler bir hiç sayılır.

Sabır, yüzünü ekşitmeden acıyı yudumlamaktır
Sürekli endişe içinde hep dünle yaşarken ve yarının kaygısı içinde kaybolurken en önemli günü unutuyoruz: bugünü. Dün dünle gitmiştir. Yarın ise ne olacağı belli değildir. Bu durumda bize bugünü yaşamak kalıyor.

Biz istesek de istemesek de hayatta bizim payımıza düşen acılar olacak. Bunlara karşı en büyük, zamanla daha da kıymetlenen ve güçlenen silah ise sabırdır. Sabır sineye çekmek değil; acıyı yaşamayı, ondan bir şeyler öğrenmeyi başarmak ve acının dinmesi için kendine zaman tanımaktır. Istırabın şiddeti geçtiğinde dilimizde kalacak buruk tadı beklemek, huzurun öncesinde yolumuza çıkan sert rüzgârların dinişini izlemektir…

“İnsanı ihtiyarlatan zaman değil, gerçekleşmemiş hayallerdir.” Her zaman genç kalmak istiyorsanız, gerçekleşmemiş hayallerin peşinden sürüklenmek yerine, hayallerinize sahip çıkmayı bilin!

Gelin günümüzü dolu dolu yaşayalım. Çünkü zaman hızla akıp geçiyor.
Ve ömrümüz tükeniyor. Yaşayamadığımız her an, her saat, her gün ömrümüzden gidiyor ve bunun geri dönüşü yok. Yaşamınızı şarj edilemeyen ve ömrü belli olmayan bir pil farz edin ve ona göre yaşayın…

Minik köpek bir gün ormanda dolaşıp, kelebekleri kovalar, çiçekleri koklarken kaybolduğunu fark etmiş.

Ne yapacağını düşünürken bir de bakmış ki karşıdan bir leopar geliyor ve belli ki günlük yiyeceğini arıyor.

- Şimdi başım dertte, diye düşünmüş köpekcik…

Etrafına bakmış yerde kemik parçalarını görmüş.

Hemen arkasını leoparın geldiği yere dönerek kemikleri kemirmeye başlamış, bu arada da arkadaki hareketi kestirmeye çalışıyormuş.

Leopar tam saldıracakken minik köpek kendi kendine konuşmuş:

- Ne kadar lezzetli bir leoparmış. Acaba etrafta bundan bir tane daha var mı?

Bunu duyan leopar bir anda donmuş kalmış ve en yakındaki ağaca tırmanarak dalların arasına saklanmış:

- Tam zamanında kurtardım yoksa bu köpeğe yem olacaktım, diye düşünmüş leopar…

Bütün bunlar olup biterken bir başka ağacın üstündeki bir maymun olanları izliyormuş,

Bildiklerini kullanarak bundan sonra kendisini leopardan kurtaracağını düşünmüş.

Leoparın yanına giderek neler olduğunu anlatmış.

Leopar köpeğin yaptıklarına çok sinirlenmiş ve maymuna, “atla sırtıma, gidip şunu yakalayalım” demiş.

Az önceki yerde bekleyen minik köpek, bakmış kızgın leopar sırtında maymunla birlikte süratle kendisine yaklaştığını fark etmiş.

Ne yapacağını düşünürken, kaçmaya da kalkmamış.

Bunun yerine arkasını leoparın geldiği yöne dönerek kemikleri kemirmeye devam etmiş.

Tam leopar saldıracakken, yine kendi kendine konuşarak leopara duyurmuş:

“Şu aptal maymun da nerede kaldı? Yarım saat önce bir leopar daha getirsin diye gönderdim, hala haber yok!!!!!”

Yapabiliyorsan; hızlı düşün, sakin ol, güçlü görün, düşmanını kendi silahı ile yen….

Duvarı yıkarken, orada dışardan gelen bir çivinin ayağına battığı
için sıkışmış bir kertenkele görür.

Adam bunu gördüğünde kendini kötü hisseder ve aynı zamanda meraklanırda kertenkelenin ayağına çakılmışçiviyi görünce. Muhtemelen bu çivi 10 yil önce, ev yapılırken çakılmıştı.
Nasıl olmuştu da kertenkele bu pozisyonda hiç kıpırdamadan 10 yıl boyunca yaşamayı başarmıştı?

Karanlık bir duvar boşluğunda hiç kıpırdamadan
10 yıl boyunca yaşamak çok zor olmalıydı. Sonra bu kertenkelenin 10 yıldır hiç kıpırdamadan nasıl 10 yıl
yaşadığını düşündü. Ayak çivilenmisti!! Böylece çalısmayı bırakır
ve kertenkeleyi izlemeye baslar, ne yiyor acaba?

Sonra nereden çıktığını farkedemediği başka bir kertenkele gelir ağzında taşıdığı yemekle..
Inanılmaz!!! Adamı sersemletir gördüğü manzara. Bu nasıl bir sevgi?

Ayağı çivilenmis kertenkele, 10 yıldır diğer kertenkele tarafından beslenmekteydi…
Bu hikayeyi ilk duyduğumda çok etkilendim ve aralarındaki muhtemel
ilişki türünü düşünmekten vazgeçtim: Eş, arkadaş, sevgili, abi, kızkardes?

Teknoloji ilerledikçe bilgiye ulaşmamız hızlandıkça hızlanıyor. Fakat
insanlar arasındaki mesafe, o da aynı hızda birbirine yaklaşıyor mu acaba?

Arkadaşlar facebook paylaşım grubumuz sizlerin desteğiyle kısa sürede 17.000 hayran sayısına ulaştı…

Paylaşımlarımıza daha geniş alanlarda devam etmek ve seminer benzeri eğitim faaliyetleri düzenlemek adına www.birbilenedanisin.com isimli bir web sitesi kurduk.

Selçuk Üniversitesi Mesleki Eğitim Fakültesi’nden Prof. Dr. Ramazan ARI ve Dr. Cengiz ÇELİK başta olmak üzere tüm akademisyenlerin de bizlerle olduğu yeni sitemize hepinizi bekliyoruz..

Sitemizde okul öncesi etkinlikleri yanında daha geniş çaplı alanlarda yardımlaşmayı ümit ediyoruz. öncelikle ülkemizin her tarafından öğretmenleri ve öğrencileri kaynaştıracak, bilgi alışverişinde bulunulacak seminerler düzenlemek ana fikrimiz..

Ancak şu an yolun başındayız ve sitemiz henüz içerik olarak çok yeni ve bu eksiklikleri gidermeye çalışıyoruz..

Sizlerin bu yolda bizleri yalnız bırakmayıp sitemize kayıt olacağınızdan şüphemiz yok..

Buradaki birlik, beraberliğin ve paylaşımın sitemizde de aynı şekilde devam etmesi dileğiyle…

Hepimize hayırlı olsun…